Η εκδήλωση ξεκίνησε με μια καθηλωτική αφήγηση, που άνοιξε τις πόρτες σε μια άλλη εποχή. Με λόγο καθαρό και συγκινητικό, οι μαθητές παρουσίασαν στιγμές από την καθημερινότητα των φοιτητών, τις αγωνίες, τα όνειρα και τον παλμό του Πολυτεχνείου. Οι λέξεις τους έγιναν γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα.

Ακολούθησε ένα θεατρικό δρώμενο, στο οποίο αποδόθηκαν οι στιγμές της αντίστασης μέσα από απλές, αλλά δυνατές εικόνες. Σκηνές από τη σχολή, το ραδιόφωνο, τις συζητήσεις μέσα στις αίθουσες, ζωντάνεψαν με τη βοήθεια της μουσικής και των φωτισμών. Οι μαθητές, με σοβαρότητα και ψυχική ένταση, απέδωσαν το κλίμα μιας γενιάς που δεν λύγισε.

Ένα σκετς, γεμάτο συμβολισμούς, παρουσίασε την πορεία προς την πύλη του Πολυτεχνείου και υπογράμμισε το θάρρος και την αποφασιστικότητα των νέων εκείνης της εποχής. Η μουσική, ζωντανή και ηχογραφημένη, έδεσε όλες τις στιγμές, σαν μια αόρατη κλωστή που ένωνε τις φωνές των μαθητών με τις φωνές των φοιτητών του ’73.

Μέσα από τις παρουσιάσεις αναδείχθηκαν τα γεγονότα της εποχής, ο ρόλος των φοιτητών, καθώς και τα διαχρονικά μηνύματα του Νοέμβρη.

Μαθητές και εκπαιδευτικοί συμμετείχαν με σεβασμό και αίσθημα ευθύνης σε μια γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες για δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα. Στο τέλος, η αφήγηση έκλεισε με έναν στοχασμό για το παρόν: πως κάθε εποχή κρύβει τις δικές της ανάγκες για αγώνα, αλήθεια και αξιοπρέπεια.

Η Διευθύντρια του σχολείου, κ.Δογιάμα επαίνεσε την υπεύθυνη εκπαιδευτικό κ.Πίτσου και τους συμμετέχοντες μαθητές για την ωριμότητα και την ευαισθησία της προετοιμασίας τους, υπογραμμίζοντας ότι «το Πολυτεχνείο δεν είναι απλώς μια ημερομηνία, αλλά ένας φάρος αξιών που φωτίζει τις νέες γενιές».

Η εκδήλωση έκλεισε με θερμό χειροκρότημα, ως αναγνώριση μιας γιορτής που έγινε με ψυχή και σεβασμό.