Αρχείο κατηγορίας Παγκόσμιες ημέρες

Πραγματοποιήθηκε Ημερίδα με θέμα «Σχολείο, Οικογένεια και Γυναίκα» στο Γυμνάσιο Σορωνής

Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 8 Μαρτίου ημερίδα με θέμα «Σχολείο, Οικογένεια και Γυναίκα», στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Σορωνής Ρόδου.

Αναλυτικά το πρόγραμμα της ημερίδας μπορείτε να το δείτε εδώ

Δείτε φωτογραφίες από την εκδήλωση παρακάτω

Ημερίδα με θέμα «Σχολείο, Οικογένεια και Γυναίκα» στο Γυμνάσιο Σορωνής

 

Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας ο Δήμος Ρόδου διοργανώνει την Τρίτη 8 Μαρτίου ημερίδα με θέμα «Σχολείο, Οικογένεια και Γυναίκα» στο Γυμνάσιο Σορωνής από τις 18:00 έως 20:00. Αναλυτικότερα το πρόγραμμα της ημερίδας:
18:00 – 18:15 Χαιρετισμοί
18:15 – 18:30 Παρουσίαση φορέων ΧΕΝ και ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΟΥ
Ομιλίες:
18:30 – 18:45 «Σχολική Βία και Εκφοβισμός: διαστάσεις του φαινομένου», Βλάχου Όλγα, Κοινωνιολόγος, υπεύθυνη Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων
18:45 – 19:00 «Οι πολιτικές για την Ισότητα των Φύλων» Διονύσης Γουβιάς, Επίκουρος Καθ. Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΤΕΠΑΕΣ) Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Ενδοοικογενειακή βία: Ας μην κλείνουμε άλλο τα μάτια…
19:00 – 19:30 Ταινία μικρού μήκους “The Noir Project» του σκηνοθέτη Γρηγόρη Βαρδαρινού. Βραβείο
καλύτερου σεναρίου στο 4ο Διεθνές
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας
19:30 – 20:00 Σχολιασμός και συζήτηση της ταινίας με το επιστημονικό προσωπικό των Δομών Υποστήριξης Γυναικών του Δήμου Ρόδου
Σκοπός της Ημερίδας είναι η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση πάνω σε θέματα Ισότητας των Φύλων και πρόληψης και αντιμετώπισης της ενδοσχολικής και ενδοοικογενειακής βίας. Διοργανώνεται από τις δομές υποστήριξης Γυναικών της Διεύθυνσης Κοινωνικής πολιτικής και Υγείας του Δήμου Ρόδου: Κέντρο Συμβουλευτικής υποστήριξης Γυναικών θυμάτων βίας και Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών θυμάτων βίας και με τις συμμετοχές του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Συμβουλευτικού Σταθμού νέων Δωδεκανήσου της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και της ΧΕΝ Ρόδου.
Η κα. Άννα Ζωάννου, αντιδήμαρχος Προστασίας και Προαγωγής Υγείας, Κοινωνικής πολιτικής, Ισότητας δυο φύλων και Τρίτης ηλικίας ευχαριστεί εκ των προτέρων όλους τους εισηγητές και συμμετέχοντες και ιδιαίτερα τη διευθύντρια του Γυμνασίου Σορωνής κα. Μαριάννα Μίσιου για τον θερμό εναγκαλισμό της ημερίδας. «Στόχος μας να φτάσουμε τα θέματα των γυναικών σε όλο το νησί, γιατί Ρόδος δεν είναι μόνο η πόλη» επισήμανε η κα. Άννα Ζωλάννου «Μέσα στους σχεδιασμούς μας είναι να στηρίξουμε τη γυναίκα πολύπλευρα και κυρίως στη δύσκολη καθημερινότητά της».

Πηγή: Palmos 99.5

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

 

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, 11 Δεκεμβρίου

Αναδημοσιεύουμε απόσπασμα επιστολής της Υπεύθυνης του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Δωδεκανήσου κας Όλγας Βλάχου, σχετικά με την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, στις 11 Δεκεμβρίου.

» […] Το ποίημα, άγνωστου ποιητή, περιγράφει με ιδανικό τρόπο τις βασικές αρχές που προσδιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας από εμάς καταλήγει να αντιμετωπίζει τον εαυτό του».

Για να διαβάσετε το ποίημα, πατήστε πάνω στον σύνδεσμο:

Ποίημα Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού

Για τη Μητέρα.

Klimt, Οι τρεις σταθμοί της ζωής.

Klimt, Οι τρεις σταθμοί της ζωής, 1905 Ρώμη.

Οι ώρες που περνούσα με την μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο. Καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να’ ταν ο αγέρας ανάμεά μας και βύζαινα.
Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μοσκομύριζε. Αγαπούσα πολύ τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τά’βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα εσώρουχά μας, τα σεντόνια μας όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.
Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μου δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με την φαντασία μου· δε μ’ έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της της χάδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:
-Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στενοχιωριέσαι, σεργιανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.
Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε: «Αλήθεια λές;» και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να’ χε κατέβει από τον Παράδεισο, σαν να’ χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γής να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου· δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το μνήμα της –από το σπλάχνο μου- η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και με το κελάδημα του καναρινιού.
Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει· χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινόρχουνταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να’ χαν τα χέρια της μιαν καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινήν ανάγκη. Μπορεί και να’ ναι η νεράιδα, συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά, η νεράιδα που λεν τα παραμύθια, και κινούσε στο παιδικό μυαλό μου η φαντασία να δουλεύει: μια νύχτα ο πατέρας μου, περνώντας από τον ποταμό, την είδε να χορεύει στο φεγγάρι, χίμηξε, της άρπαξε το κεφαλομάντιλο, κι από τότε την έφερε σπίτι και την έκαμε γυναίκα του. Κι ολημέρα τώρα πάει κι έρχεται η μάνα μέσα στο σπίτι και ψάχνει να βρεί το κεφαλομάντιλο, να το ρίξει στα μαλλιά της, να γίνει πάλι νεράιδα και να φύγει. Την κοίταζανα πηγαινοέρχεται, ν’ ανοίγει τα ντουλάπια και τις κασέλες, να ξεσκεπάζει τα πιθάρια, να σκύβει κάτω απ’ το κρεβάτι, κι έτρεμα μην τύχει και βρεί το μαγικό κεφαλομάντιλό της και γίνει άφαντη. Η τρομάρα αυτή βάσταξε χρόνια και λάβωσε βαθιά τη νιογέννητη ψυχή μου· κι ακόμα και σήμερα αποκρατάει μέσα μου πιο ανομολόγητη η τρομάρα ετούτη: παρακολουθώ κάθε αγαπημένο πρόσωπο, κάθε αγαπημένη ιδέα, με αγωνία, γιατί ξέρω πως ζητάει το κεφαλομάντιλό της να φύγει.

ΝίκοςΚαζαντζάκης

«Αναφορά στον Γκρέκο»